Na spotkaniu dowiesz się m.in.:

• O firmie Earth Power Europe Sp. z.o.o.
  (spotkanie poprowadzi prezes: Michał Kołtyś)
• Jaki produkt wprowadzają do Polski i dlaczego akurat ten!
• Jak można zarobić w tym biznesie – i ile
• Dlaczego ta firma jest unikalna!

I wiele innych ciekawych informacji.

Tak więc jeżeli:

• interesujesz się zagadnieniem marketingu sieciowego.
• lub dbasz o zdrowie swoje i swoich bliskich
• lub denerwują Cię wiadomości o wszechobecnym kryzysie
• lub po prostu masz wolną sobotę i chcesz zrobić coś co może Ci się przydać

to zapraszam na spotkanie które odbędzie się w sobotę - 6.06.2009 w Warszawie na ul. Trębackiej 4.

Chcę też na marginesie wspomnieć, że spotkanie będzie na co najmniej 100 osób, więc będzie okazja poznać interesujących ludzi.

Uwaga!
Na wydarzenie można wejść tylko po otrzymaniu zaproszenia!
Aby dostać zaproszenie proszę o wysłanie:

• e-maila pod adres s.madalinska@earthpower.pl
• lub zapisanie się na to wydarzenie korzystając z formularza znajdującego się n stronie:http://netbiznes.com/wydarzenie/earth-power-spotkanie-informacyjne

Informuję jednocześnie że tylko do końca czerwca będzie można podjąć współpracę z firmą na preferencyjnych warunkach – szczegóły na spotkaniu!

Po drodze przeszłam na pełny etat w firmie e-Brokers – więc w ZUSie zostały mi tylko składki zdrowotne do płacenia .

Ale co się dziś nabiegałam to moje – najpierw po domu żeby odnaleźć wszystkie papierki… zaświadczenia o nadaniu numeru REGON nie udał m isięznaleźć – już mielismy jechać do Sieradza – ale stwierdziliśmy [z Adamem] że nie ma czasu i staramy się załatwić sprawę bez tego papierka – pieczątka też została w Warszawie [ok, jak będą wymagać to się gdzieś wyrobi na szybko - dodatkowy wydatek, ale zawsze się przyda dodatkowa pieczątka].

Urząd Skarbowy… chcę złożyć ładnie wydrukowany [wcześniej wypełniony] NIP-1, a pani pyta po co chcę to składać… dowiedziałam się że jest pięknie nazywający się projekt o nazwie ‘jedno okienko’ i teoretycznie wszystko powinnam załatwić w Urzędzie Miasta, ale wpis był sprzed tej nowelizacji to muszę się przejść do Urzędu Miasta, żeby dowiedzieć się co muszę zrobić…
generalnie dowiadywanie się wszystkiego i tłumaczenie sytuacji zajęło z 20 minut i skończyło się spacerkiem do Urzędu Miasta…

W Urzędzie nie było akurat Pani, która zajmuje się wpisami do ewidencji… gdzieś na chwilę wyszła i mamy pczekać. 
OK. Wypełniliśmy to co wiedzieliśmy przy okazji VAT-R (170PLN na to straciłam ) informacje o sposobu opodatkowania  i rozliczeń.
W międzyczasie przyszła Pani i nie była chetna do zmiany daty rozpoczęcia działalności we wpisie, zadzwoniła do US dowiedziała się że nie będą robić problemów, tylko nie wiedzili jak to potraktować i wysłali ‘na wszelki wypadek’, już Pani chciała nas odsyłać, ale stwierdziła, że na wszelki wypadek zadzwoni jeszcze do ZUSu – i dobrze, ze to zrobiła, okazało się że w ZUSie nie było by tak gładko i pięknie – i trzeba zmienić, żeby nie musieć się gimnastykować… Pani dała mi formularz, powiedziała gdzie stoi wzór i co wypełnić… [nie było tego dużo], więc z informacją o aktualizacji wpisu [i innymi papierkami] poszłam do US…

Pani z okienka odpowiedziała nam na nasze pytania i rozwiała wątpliwości.

Znajoma księgowa poradziła mi podatek progresywny – tym bardziej, że przynajmniej w tym roku nie powinnam wpaść w drugi próg opodatkowania i rozliczanie kwartalne, jak nie chcę biegać co miesiąc.

VAT-R – myślałam, że to kosztuje 70 PLN i na tyle byłam przygotowana… po 100 musielimy lecieć do bankowmatu (który defacto znajduje się w tym samym budynku co ZUS ) – można zażartować, że byliśmy ‘prawie’ w ZUSie, ale wróciliśmy do US – po drodze zadzwoniła mama z informacjami, że tata nas już szuka i podjedzie w takim razie pod US, żeby zawieźć nas do dentysty. W US już poskłdaliśmy papierki, Adam pzioł potwierdzenie złożenia każdego papierka [prawnik - mówi, że dla niego dokument złożony bez potwierdzenia = niezłożenie dokumentu w ogóle].

Do ZUSu podwiózł nas tata… w sumie to nie było aż tak daleko jak Urząd Miasta, ale i tak już biegaliśmy, wypełnialiśmy papierki i dopytywaliśmy o szczegóły od 3godzin. W 1 budynku dowiedzieliśmy się, że zakładanie firmy jest w nowym ZUSie po drugiej stronie ulicy.

Przeszliśmy, ochroniarz pokierował nas do odpowiedniego pomieszczenia – powiedział, że dowolna kasa nas może obsłużyć. Podeszliśmy do wolnego okienka – panie mi ładnie wszystko wyjaśniła, wszystko ładnie wypełniłam, dowiedziałam się, że Marcin jednak za mnie płaci – tzn składa raporty comiesięczne – bo tylko tyle mogę się dowiedzieć

Po ZUSie pojechaliśmy do dentysty – jak zwykle żadnych ubytków .
Obiad, spakować się i wracamy do Warszawy… 

Hmmm jednak tutaj obalam jeden z mitów – że pani urzędniczka [pani z okiena] jest niemiłą, starą jędzą – albo po prostu miałam znowu szczęście. Panie (w różnym wieku z różnych okienek) odpowiedziały na większość moich pytań, lub doradziły gdzie tej odpowiedzi szukać.

Nawet w którymś momencie musiałam zapuścić się na 1sze piętro US do pokoju który okazał sięzamknięty, jakaś Pani, która wychodziła z pokoju obok (akurat z niego wychodziła) doradziła mi do którego pokoju muszę się udać i poinstuowała mnie jak tam trafić.

Jedyny minus całej akcji – zajeło to prawie 4 godziny, a i tak mieliśmy szczęście, że nie staliśmy długo w kolejkach… ale biegania było sporo – i mam otworzoną firmę ProfWer :D

Troszeczkę czasu to zajęło, dziś jeszcze do południa byłam w BioTech LTD i pokazywałam pracownikom jak mogą zmieniać i dodawać treści na swja stronę WWW (http://biotech-ltd.pl).

Zmodyfikowałam też stronę Marcina – nowy szablon z logo e-Brokersa – http://e-brokers.pl (w poprzedniej wersji nie dało się bo wychodziła straszna pixeloza – czyt. beznadziejnie).

Zostało mi jeszcze dodanie tam modułu newslettera i oferty do wyszukiwarki, na samym końcu poprawienie pl znaczków – tym miał się zająć Marcin, bo i tak musi wrzucić nową treść – więc póki co czekam.

Jutro lub pojutrze też dodam treści na swoją firmową stronkę (http://profwer.com). Jutro też jadę do Łodzi podpisać nową umwę o pracę z Marcinem, może uda się załatwić od razu sięgowość dla siebie i ZUS oraz US – jak nie zdążę o zawsze mogę zostać na czwartek, w końcu w domu nie bywam za często.

W końcu pojechaliśmy pociągiem . Z Łodzi do Wawy i z Wawy do Białegostoku…

Nie wiem czy ktoś miał takiego farta… nie zauważyć pociągu na peronie no cóż zamiast pojechać po 9:20 pojechaliśmy po 11. Jechali nim też kibice to o miejscach siedzących mogliśmy zapomnieć… dobrze że moja walizka jest troszkę sztywna to udało się troszkę o nią oprzeć.

Na dworcu czekał na nas Bartek z mamą, podwiozła nas na MJM, po MJM kolacyjka – standardzie, Piotrek odebrał nas z centrum, później pojechali odebrać Anię i zaczęła się zabawa … poszłam spać koło 5tej [przed 6tą] spałam do 8 [dłużej się nie dało i nie chciało ]

Po śniadaniu [grzanki] pojechaliśmy na działkę Bartka – oj fajnie było, fajna działka, dopracowana, z ławką bujaną, jakaś okrągłą kulą w której można było siedzieć i hamakiem . Krótka nauka żaglowania… całkiem fajnie to wychodziło – półkilogramowymi Bulami dużo wygodniej się żongluje, niż mniejszymi/lekkimi piłeczkami

Koło 14 zaczął się wykład nt. motywacji. W trakcie było zginanie druta i pokaz hipnozy scenicznej – mot kataleptyczny i szkolenie zakończone FireWalkiem – sama nie chodziłam bo już kiedyś to zrobiłam nie chcę sobie zacierać pierwszego ważnienia. Wieczorkiem grill i ognisko – Damian był grillmasterem – i całkiem dobrze mu to wyszło . Spać poszliśmy późno – nie pamiętam już która to była – ale coś koło 3ciej jak nie później.

Na drugi dzień szkolenie z wystąpień publicznych. Fajnie było… po szkoleniu pojechaliśmy wszyscy do klubu i grałam w bilarda 2razy, raz byłam w drużynie z Anią Król – przegraliśmy… chwilę później Damian zaproponował żebyśmy jeszcze zagrali razem w drużynie… tym razem wygraliśmy
Ja wbijałam czarna bilę… w zasadzie wszystkie bile były wbite [polowanie na czarną bilę] wbiłam obie i czarną i białą za jednym zamachem – posprzątałam wszystko po sobie .

Krótka drzemka i rano po 6 powrót do domu… ciekawie było – nawet udało się ulokować z tyłu – przynajmniej wygodnie się spało, a później było wesoło – wracaliśmy w 5 osóbek

Co to takiego?
W skrócie – cykl konferencji organizowanych przez Kamila Cebulskiego – fundacja KCBE wspierająca młodych przedsiębiorców.
Mówiąc szczerze sam tytuł konferencji lekko mnie odstraszał – ja mam myśleć jak JA a nie jak ktoś inny. Na szczęście nie podawali tam recept jak mamy żyć, żeby mieć ten upragniony milion na koncie [bardziej wykłady motywacyjne i nakręcające do działania - do tej pory pamietam jak od Kamila dostałam OPR za wymówkę "ja nie mam czasu" - wtedy jeszcze nie pracowałam, nie podróżowałam i generalnei mówiąc nie miałam czasu bo najzwyczajniej w świecie go marnowałam, w tej chwili pracuję na etat od 9 do 17 i na tyle na ile chcę mam wystarczająco czasu].

Co będzie w tym roku?
Nie wiem… wiem tylko tyle że będzie fajnie, dużo ludzi do poznania, kontakty do odświeżenia etc… [przydałoby się zrobić porzadek w wizytówkach ]

Jak długo będzie trwał MjM?
Tak jak w zeszłym roku – całe wakacje – od początku lipca do końca września
8 tygodni – 16 miast wojewódzkich w Polsce

Każda sobota i każda niedziela w innym mieście.
od 13:00 do 19:00 wykłady z przerwami na poznawanie innych uczestników, zadawanie pytań prelegentom i organizatorom etc.

W różnych miastach różne ‘zestawy’ prelegentów i rózne tematy – więc myślę że warto wybrać się do kilku miast [na poprzedniej edycji byłam w 7 miastach i w każdym mieście było inaczej].

Wspomnienia z poprzedniej edycji:

Prelegenci opowiadali różne swoje i nie tylko historyjki z życia wzięte. Każdy ma inną (swoja) strategie, jedni pływają po błękitnym oceanie – ciężko jest nie odnieść sukcesu jak ma się towar którego nikt nie oferuje na rynku – brak konkurencji i duże zapotrzebowanie na towar, inni pokazują jak wbijali się na rynek gdzie już była spora konkurencja – a skoro ludzie dalej w to się bawią oznacza tylko tyle, że jest tam kasa i można tam inwestować .

Wykład prowadzili ludzie z różnymi milionami na różnych kontach – na koncie bankowym, emocjonalnym, mającym spore konto doświadczeń, mających sporo znajomych etc…

W sumie mówiąc milioner nie chodzi tylko i wyłącznie o kasę, jeden prelegent – trener rozwoju osobistego – powiedział że on jeszcze nie jest milionerem pod względem ilości kasy na koncie, ale spewnością jest milionerem emocjonalnym.

Po każdej konferencji w każdym z miast była kolacja na której trwały rozmowy kuluarowe, można było porozmawiać z organizatorami i prelegentami i lepiej poznac innych uczestników .

We Wrocławiu poznałam kilku ciekawych ludzi z którymi mam nadzieję że spotkam się także w tym roku , jedna dziewczyna zadzwoniłą do mnie i poprosiła o spotkanie bo chciała pogadać – i poznałyśmy się na MJM – nie doczytała, że jestem z Łodzi – ok zdarza się . Pomieszkiwałam już wtedy w Warszawie [skutek uboczny MJM w Poznaniu] – rozmowa przez telefon była krótka:
- ok, sprawdze sobie jak mam pociąg i dam znać kiedy możemy się spotkać .
odpisałam SMSem kiedy mi pasuje, umówiłyśmy się na dworcu – na drugi dzień już jestem w pociągu do Wrocławia – telefon od dziewczyny:
- Ty jedziesz na spotkanie specjalnie z Łodzi?
- Nie, prosto z Warszawy .
- I nawet nie spytasz po co chcę się z Toba spotkać – szczegóły – bo z tego rozpędu nawet Ci nie powiedziałam.
- Nie, dowiem się jak się spotkamy

Fajny wieczorek .

Jeden znajomy z MJMa pomógł mi w stawianiu jedej stronki. I czasem pomaga mi jeszcze w różnych sprawach

Z Poznania wracałam do domu – Zduńska Wola – z Michałem D, dostałam zaproszenie na GoldenLine od dziewczyny poznaniej na MjM w Poznaniu, gdzie znalazł mnie też Michał… Coach – kto to taki i co robi? Mail, pierwsze szkolenie, wrażenia i… zostałam w Warszawie .

Poza tym byłam w Katowicach – gdzie u kolesia u którego nocowałam [z przebojami bo wysiadłam stacje wcześniej, a komórkę miałam rozładowującą się - więcej w archiwum ] jeździłam na traktorze, pierwszy raz za jakomkolwiek kółkiem – fajnie się jeździło

Kraków – gdzie przekonałam sie jak silna potrafi być siła myśli – czy komuś trafił się nocleg o 3 w nocy w mieście gdzie nie masz nikogo znajomego i tyle co wyszedł z pociągu?

Łódź – moje prawie rodzinne miasteczko [pierwszy mój MJM]

Białystok – nauka jak karmić kanarki i wyzdrowieć bez lekarstw, leżenia w łóżku. Poza tym usłyszałam fajne opiwiadnie o skakaniu ze spadochronu – będzie okazja to sobie skoczę, zastanawiam się nad skokiem na bungie – będzie okazja w lipcu – zobaczymy [znając siebie w końcu skoczę, tak jak przeszłam po ogniu]

Olsztyn – wesoła podróż, fajne wykłady – może w tym roku zaproszę rodzinkę z tamtej okolicy [mieszkają gdziś pod Olsztynem]

Z tej edycji MJM planuję też dużo się nauczyć zarówno z komunikacji interpersonalnej, jak i organizacyjnej – organizacja własnego życia .

WychowajDziecko.pl – cel stronki jest taki żeby doradzać rodzicom jak się zachowywać, jak wychowywać dzieci. Moża tez zapisać się na newsletter. W przyszłości ma powstać forum dla rodziców gdzie będzie można wymienić się doświadczeniami.

Na stronie będą zamieszczane artykuły i informacje o szkoleniach, dla rodziców i młodzieży

nic z tego pisze tego bloga po to żebyś wiedział co się u mnie dzieje i co tam wyprawiam – przy okazji sama dla siebie chce mieć wspomnienie co kiedy się działo…

ostatnio weszłam na pierwszego bloga gdzie są zapiski z lutego sprzed kilku lat jak zaczynałam swoją przygodę z linuksem

Fajnie tez zobaczyc komentarz ze ktos zrobil cos po przeczytaniu mojego posta i wygooglowaniu co to w ogole jest – przypadek z tego bloga jak opisywałam Yerba Mate

Nigdy w to do końca nie wierzyłam, ale te wakacje to naprawdę ciąg przypadków i wypadków, które zmieniają mnie, moje życie i stawiają wszystko na głowie. Oczywiście wszystko wychodzi na dobre i generalnie jestem bardzo zadowolona z tych wakacji.

I tak nie ważne jakie by były bym się cieszyła – pierwsze wakacje od 5 lat spędzone w domu a nie w szpitalu, z dala od bliskich, przyjaciół, znajomych. A tych mi ostatnio przybyło, ale o tym za chwilę .

Generalnie wszystko zaczęło się w maju – chociaż nie zdawałam sobie jeszcze z tego sprawy, pracowałam wtedy na zlecenie DHT-IT, tzn. wzięłam miesiąc wolnego na napisanie pracy licencjackiej.

Złote Myśli [Netina Sp.z.o.o.] organizowała Sympozjum Uczestników Programów Partnerskich [SUPP]. Generalnie o tym jeszcze przeczytałam będąc w pracy – sprawdzałam pocztę i się trafiło, zarejestrowałam się, opłaciłam i sie tam pojawiłam.

Chciałam poznać Martę i Mateusza, bo wcześniej im wrzucałam kurs j. angielskiego na stronę i bardzo miło mi się z nimi współpracowało. Ich oczywiście poznałam, nawet poszliśmy na pizze w przerwie obiadowej.

Przez przypadek poznałam też Kamila Cebulskiego i kilku innych ludzi, a już zupełnie przez przypadek usłyszałam że koleś mówi że pociąg do domu ma o 19 i później po 22 [nawet nie wiem skąd mi się to skojarzyło z kierunkiem Łodzi] zaczęłam pytać w jakim kierunku jedzie, co robi itp… w tej chwili jest moim pracodawcą – praca jak marzenie [tzn. warunki pracy]

Zupełnym fartem okazało się że Kamil jest na mojej liście mailingowej na NetBiznes.com – nawet nie wiem dokładnie jak wypatrzyłam jego maila, ale był jednym z pierwszych subskrybentów – więc stały czytelnik, chłopak akurat organizował MJM i zaproponował patronat medialny nad tym projektem – oczywiście sie zgodziłam.

Sama na MJM pokazałam się najpierw w Łodzi – z nieśmiałymi myślami żeby się pojawić jeszcze we Wrocławiu, spodobało mi się w Łodzi, ale czułam mały niedosyt, pojechałam więc do Wrocławia, gdzie poznałam Michała Durę – dlaczego zwracam na to uwagę zobaczysz później. Oczywiście poznałam tez masę innych ludzi, nie mniej ciekawych. I z Wrocławia trafił sie transport z Kamilem, jego żoną i Irkiem do Poznania to też się zabrałam – nocleg w 3* hotelu – super .

Z Poznania miałam z nimi wracać do domu – i tak wracali przez Łódź to było prawie po drodze , ale mieli dość ciasno, okazało sie że Michał Dura miał wolne miejsce to podróż powrotną spędziłam z Michałem, Łukaszem Milewskim i jego partnerką [chyba Basią]. Troszkę się pogadało, odwieźli mnie pod sam blok – proponowałam kawę, ale nie chcieli skorzystać .

Dowiedziałam się że Michał jest coachem i że to ktoś od rozwoju osobistego… interesujące , napisałam do niego zapytanie kto to taki, czym się zajmuje i co dokładnie robi… wysłałam spodziewając się odpowiedzi typu “jest to … a tak dokładniej to na Google poszukaj”. Nic z tego – odpisał, że właśnie organizują szkolenie pt. “Pokochaj siebie” i “Exclisive” na którym będzie coaching indywidualny i że zaprasza mnie na to szkolenie i żebym sobie zobaczyła jak to jest .

Oczywiście zaproszenie przyjęłam – a jak już dowiedziałam się że nawet nocleg mam z głowy – Michał mnie przenocuje – to już zupełnie nie miałam się o co martwić. Na szkoleniu poznałam Michała Jankowiaka – Kozaqa, który najpierw mnie przestraszył, a później okazało się że naprawdę i następnego dnia Króla Artura.

Można zaryzykować stwierdzenie że decyzja “Jadę na SUPP” zaczęła tą lawinę przypadków i to że poznałam tylu ciekawych ludzi, którzy wzbudzają we mnie tyle pozytywnych emocji. Dzięki SUPP mam pracę o jakiej nie jedna osoba marzy – pod względem warunków i komfortu pracy. A pojechałam tylko poznać Martę i Mateusza – i gdyby nie wcześniejsza współpraca zupełnie nie chciałoby mi sie jechać.

W zasadzie w te wakacje byłam tylko 1 weekend w domu – ale to miałam 18 kuzynki na której wypadało się pojawić – generalnie po tej imprezie mam mieszane uczucia, chociaż w niedziele już mnie w Zduńskiej nie było – byłam na zawodach strażackich w sąsiedniej wsi – na których było fajnie.

Teraz znowu wybieram sie do Warszawy – ostatnio coś mam do niej bardziej po drodze niż do Łodzi . Tylko paczka nie zdąży dojść, a miałam fajny pomysł na prezent dla Kozaqa. No cóż – zapowiem prezencik – Arturowi się spodobał pomysł, więc myślę że Kozaqowi też przypadnie do gustu .

Zajechałam do Warszawy, poszłam do schroniska, podróż zajęła mi dobre 1,5 godziny mimo że znajdowało się koło 15 minut drogi od Dworca Centralnego . Znowu żeby trafić musiałam zabłądzić, ale się udało. Rano już nie miałam takich problemów, przystanek 3 minuty spacerkiem [i schodzeniem ze schodów - 4 piętro, niewygodne schody, brak windy - generalnie najdłuższa część spacerku]. Na dworzec dotarłam bez błądzenia – nawet przystanku nie przejechałam . Pierwszego spotkałam Artura, kupiłam bilet – spotkaliśmy Kozaqa … Znowu dopłata do biletu – legitymacja rencisty nie wystarczyła.

W Białymstoku poszliśmy w stronę ryneczku i… miasto nam się skończyło, w druga stronę też tylko jakieś bloki, nic do zwiedzania… Kogoś zapytaliśmy co tu można zwiedzić – pokazał nam kościół, mówiąc szczerze nie bardzo chciało mi się zwiedzać w taki upał, tym bardziej że chłopakom się cały czas spieszyło i ledwo za nimi nadążałam – ale jakoś wytrzymywałam tempo, w kilku momentach zwalniali [przypominali sobie o mnie, lub sama im o sobie przypominałam ] to nie było tragedii.

Koło południa zadzwonił Kamil. Przyjechał i zabrał nas do miejsca gdzie była konferencja. Pierwszy mówił Wojciech Grad. Mówił o negocjacjach i… jak skakał ze spadochronu w tandemie . Czyli ciekawie – jak na negocjatora przystało – miał gadane i był przegotowany do wykładu

Jako drugi mówił Artur [jako jedyny był przedstawiony tylko z imienia] w kilku momentach było widać że się pogubił, ale w sumie na upartego można było powiedzieć że specjalnie zmienił temat. Kamil po wystąpieniu powiedział coś w stylu “to był Król Artur” w sumie część ludzi myślała pewnie że to ksywka – sama odniosłam takie wrażenie i gdybym go wcześniej nie znała pomyślałabym ze ktoś sobie jaja robi [Ale zauważyłam że jak w swoim gronie mówię kto gdzieś był mówię coś w stylu "był też Michał Dura, Michał Jankowiak i Król Artur" .

Później mówił Kozaq, na luzie jakby każdego z nas znał od podszewki, mówił o swoich przeżyciach, jaką drogę przebył żeby zostać trenerem i kilku innych sprawach. Wykonał 2 medytacje - o ile pierwsza nie działa na mnie w jakiś szczególny sposób - chociaż uśmiech pojawia mi sie na twarzy, o tyle drugiej po prostu nie lubiłam - i może dlatego teraz na mnie działa tak a nie inaczej.

Po kozackim wystąpieniu na scenę weszła Małgorzata Bednarek. W zasadzie powtórzyła występ z Łodzi, chociaż ten bardziej mi sie podobał. Powiedziała o swoim sklepie, dała kilka przykładów dochodowych serwisów i kilka które padły - podając powód upadku. Jedyny wykład z prezentacją .

Na koniec został Kamil. Podsumowanie i znowu kilka ciekawych historyjek, które jednak dają kopa do działania .

Na przerwach załatwiałam sobie orzeczenie -przypomniałam sobie ze Marcinowi kiedyś do pracy wysyłałam mailem skan. Ja ze skrzynki usunęłam to zaświadczenie, ale on na szczęście nigdy nie opróżnia skrzynki i mi odesłał maila. Na dole w recepcji wydrukowałam, średniej jakości był to skan, ale pieczątka, imię i nazwisko oraz czego dotyczy to orzeczenie było widać. Więc wiedziałam że może przejść.

Na zakończenie kolacja - pierwotnie chcieliśmy w hotelu zostać, nawet każdy już sobie coś chciał zamówić - okazało się że kuchnia nie wyrobiłaby z nami i z jakąś imprezką na dole i czekalibyśmy w najlepszym wypadku godzinę na jedzenie. Zwinęliśmy się i najpierw pojechaliśmy gdzieś gdzie nawet nie szło zaparkować, w końcu wylądowaliśmy i pizzerii.

Kolacja trwała po 23 - dłużej i tak nie mogliśmy zostać - mieliśmy pociąg do Warszawy. W pociągu kanarek przyczepił się do orzeczenia, że to kopia, a nie oryginał itp, ale przeszło . Wracaliśmy w 4 - Ja, Artur, Irek i Michał. W Warszawie Wschodniej staliśmy dość długo - pociągi były rozłączane. Na centralnym już nie chciało nam się telepać autobusami pojechaliśmy taksówką.

W sumie poszłam spać coś koło 5 - porobiłam jeszcze troszkę angielski, ale do 7 nie wytrzymałam - po 7 pobudka [nie lubię spać po 2 godziny, jak już to staram się nie spać w ogóle, ale nie wytrzymałam, na szczęście tym razem te 2 godzinki wystarczyły - przynajmniej przytomna byłam ] i na 8 do Olsztyna – transport autem z Michałem D.

Podróż jak zwykle była wesoła, fajna i przyjemna – miała jechać jeszcze jedna dziewczyna, ale sie rozmyśliła. Szkoda . Starsza dzwoniła akurat jak przejeżdżaliśmy przez Amerykę – ale strasznie długa ta Ameryka – wjechaliśmy jak już rozmawiałam, a zanim zdążyłam skończyć przejechaliśmy przez całą wieś . Po drodze była jeszcze miejscowość Zezuj i jeszcze kilka ciekawych nazw.

Podjechaliśmy do hotelu, nawet nie wiem czemu ale ze śmiechu to się niemal zataczałam, podchodzę do Michałów i w brech – bez powodu. Przydarzył się mały wypadek, ale jakoś specjalnie się tym nie przejęłam – na początku nie widziałam ogromu strat, ale byłam w obcym miejscu, nikt mnie nie znał – poza Michałami i Irkiem [tylko oni widzieli wypadek, ale jak to oni udali że nic nie było, nic nie widzieli, nie słyszeli i w ogóle ich nie było przy tym ] W sumie udało się szybko opanować sytuację, nie było śladu to też udałam że niczego nie było . I nikomu [nawet sobie] nie popsułam za bardzo humoru.

Spotkaliśmy Kamila z żoną pomogliśmy sie rozpakować i zaczęła sie konferencja. Rozpoczął ją jak wczoraj Wojciech Grad. Mówił w zasadzie o tym samym co wczoraj. Potraktowałam to jak powtórzenie materiału i doszukiwałam się zmian – których troszkę było.

Jako drugi wystąpił Piotr Majewski jako jedyny leciał z prezentacji [zauważyłam że Ci co jadą z prezentacji mają bardziej techniczne wykłady ] generalnie mi się podobał wykład. Mówił o tym co jest potrzebne do rozkręcenia własnego interesu. I podkreślał jak ważne są kontakty.

Nie wiem jak to robi Michał Dura i Kozaq. Powtarzają swoje wykłady, ale za każdym razem odbiera się ich inaczej. Generalnie Kozaq oczywiście przeprowadził swoje 2 supertajne medytacje, ale przy drugiej miałam spore problemy na skupieniu się na tym co mam sobie wyobrażać a to co sobie wyobrażałam. Miałam sobie wyobrazić że patrzę na siebie w kołysce – generalnie to przychodziło mi bez problemu, a tym razem jakieś czarne macki zasłaniały mi obraz. Więc połowę medytacji walczyłam z mackami . Później mieliśmy wyobrazić sobie dumę i szczęście. to łatwiej mi przyszło, byłam dumna i szczęśliwa że zjeżdżam z zjeżdżalni – nic niezwykłego gdyby nie to że zjeżdżalnia miała wygląd asfaltowej ulicy [a raczej asfaltowego tunelu] – nawet z białymi przerywanymi pasami i szerokości zwykłej asfaltówki i światłami u sufitu tak jak to w tunelach bywa, a układ niekończącej się skoczni narciarskiej.Tam gdzie skoczek się wybija było białe światło i… dalszy ciąg zjeżdżalni. Generalnie dziwne zjawisko – nawet nie wiem skąd takie coś mi się wzięło.

Na koniec Kamil się rozgadał wykład chyba z 2h . Na koniec wylądowaliśmy w pizzerii – do wyboru była mała i duża, Wzięłam małą – ludziki sobie wzięli duże na pół. I była faktycznie spora. Wszyscy się najedli, moja przyszła praktycznie na końcu – myślałam że przyjdzie coś małego a tu przyszło praktycznie takiej wielkości jak duża pizza. Stwierdziłam że i tak jej nie zjem całej, a najbardziej lubię to na wierzchu to zjadłam tylko to na wierzchu na ciasto zostawiłam [i tak 2 kawałków praktycznie nie tknęłam mimo że nie jadłam ciasta]

Wróciliśmy w nocy do Warszawy – z doświadczenia wiedziałam że o 7:50coś mam pociąg do Zd-Woli to Kozaq mnie przenocował, a Michał rano odwiózł na dworzec. Podróż generalnie nudna – nie wzięłam nawet książki, ani mp4, nic czym można byłoby sie zająć. między Łodzią a Zduńską kanarek pouczył mnie że samo zaświadczenie nie wystarczy, studiuje w Sieradzu [mimo że uczelnia jest z Łodzi, ale to i tak w październiku będę miała nową legitymację już z Łodzi, więc to nie zrobiło na mnie wrażenia], mieszkam w Zduńskiej – i tylko to że było blisko celu i kierunek do domu uratował mnie przed wyrównaniem.

Mimo że służbistka to całkiem sympatyczna nawet pokazała mi kiedy przysługuje mi zniżka, wytłumaczyła dlaczego pojawiły się takie ograniczenia i powiedziała jakie papierki potrzebuję żeby móc korzystać ze zniżki. Przyda się na przyszłość . Załatwić sobie zaświadczenie że jedzie się po coś lub na coś do w dowolne miejsce kraju to nie problem. Tym bardziej że ja zawsze podróżuje po coś lub na coś .

Generalnie dużo się nauczyłam podczas tego weekendu – przede wszystkim jak postępować z kanarkami i czym można je karmić podczas podróży żeby za głośno nie ćwierkały. Tylko muszę coś załatwić sobie na środę bo znowu wybieram się do Warszawy . Na urodziny do Kozaqa – będzie się działo.

Jak nigdy sama z siebie wstałam po 8 [co mnie zdziwiło bo padłam -po 2, więc myślałam że przed 11 to nawet oczu nie otworze] i od razu wzięłam się za robotę – shoock. Zrobiłam Angielski, po odpisywałam na maile, uzupełniłam profil na GL [jeszcze nie wszystko co chce napisać napisałam, ale już jest coś więcej ]

Cały dzień dokuczają mi plecy i głowa… przez to nie poszłam na próbę. Nie udało się też spotkać z Sebastianem, jestem ciekawa kiedy Rafał nawiedzi Zd Wole, bo z nim też chciałabym pogadać [tym bardziej że jest o czym -- Warszawa, dokładniej o szkoleniu ]

W sumie na początku było mi troszkę szkoda, że Rafał nie mógł jechać – ale teraz nawet cieszę się że byłam sama, pozwoliło mi to zachowywać się swobodniej [ponoć nic nie dzieje się bez przyczyny] – poza Michałem nikt mnie wcześniej nie znał, a nawet Michał poznał mnie niemalże chwilę przed szkoleniem . 2 tyg wcześniej na MjM .

I miałam zapewnione:

• nocleg w najpewniejszym miejscu – u współorganizatora,
• transport – dzięki temu nie musiałam błądzić autobusami
• dobrą zabawę – to nie wymaga komentarza
• ciekawe rozmowy z coachami i innymi równie ciekawymi ludźmi

I coś jeszcze zauważyłam – poza uczuciem swoistego roztargnienia, to robota idzie mi jakoś łatwo, szybko i przyjemnie – mimo że nie mogę się skupić na jednej rzeczy – niemalże cały czas myślę o tym co wydarzyło się w weekend – szczególnie niedziela wywarła na mnie duży wpływ [nawet wiem dlaczego - tylko zastanawiam sie czy ta osoba też zdaje sobie sprawę z tego jak napsociła]. Staram sie zrozumieć dlaczego ma tak silny wpływ, nawet zaczęłam inaczej patrzeć na rzeczy o których myślałam, że inaczej spojrzeć nie da rady [niespodzianka]. W sumie jednym zdaniem przekonał mnie, że nie jestem jeszcze na straconej pozycji. I… nawet Warszawa mi sie spodobała .

Jutro środa – żebym nie zapomniała, że mam spotkać się z Paulinką. Musze jeszcze wprowadzić poprawki do strony e-brokers i wyrzucić gdzieś na serwer żeby nie musieć tachać laptopa – plecy tego nie przeżyją

A czwartek do Łodzi. Trzeba się przejechać i pokazać szefowi na dywaniku . Przypomnieć że sie pracuje, pokazać co się zrobiło itp.